Benim Dünyam

monoton

25/9/2009 -Kategori: Benim Dunyam

Ben hayattan biraz şans istemiştim sadece... küçücük, ufacık.... Ama hayat , hayatım monotonlukta ısrarcılığını sürdürüyor...
Eskiden, belkide ailemde yaşadığım sürekli huzursuzluklar yüzünden... Ben evlenmiyeceğim diyordum. Evlenmiyeceğim ama çok çok güzel bir işim olacak, çok güzel para kazanacağım, kimseye hele babama asla ama asla muhtaç olmayacağım. Bir yuvadan çocuk evlat edineceğim, onu büyüteceğim. Çok güzel bir yaşamım olacak... Sağlıklı, mutlu, huzurlu..
Şimdi, belkide yaş ilerledikçe, belki de babamlarla yaşama olasılığım arttıkça, belkide bırakın iyi yaşam sürdüreceğim bir işi , hiçbir iş bulamadığım için, kendime olan güvenim giderek sıfırlandığı için.. Yine babamdan harçlık almak zorunda kaldığım için..

Artık ne işim var, ne eşim ne de çocuklarım.. Annemin babamın yanında yaşlanııııp gideceğim işte... Hep mutsuz, hep ezik, hep suskun.. Evlensem sanki bundan farklı mı olacak.. Belki dayak, kavgalar, herkes kendi istediğini yaptırma çabası... Onlara nasıl katlanır insan... Korkuyorum...

İstemediğim, kaçtığım herşeyin başıma gelmesinden, gelecek olma ihtimalinden korkuyorum..

Çok şükür tabi... Ama... İnsan hayatının bir anlamı olsun istiyor işte..

Benim hayatımın tek anlamıda Zeki, yeğenim.. Var gücümle ona sarılıyorum... Ama nereye kadar dayanabilirim bilmiyorum...